แดจังกึม จอมนางแห่งวังหลวง 14-18 กุมภาพันธ์ 2554

ลองโยรู้เรื่องราวบาดหมางระหว่างแชซังกุงและซอจังกึม นางพูดกับกึมยองว่าจะหาวิธีเล่นงานซอจังกึมจนอยู่ในวังหลวงอีกต่อไปไม่ได้ นึกไม่ถึงกึมยองกลับไม่ได้เห็นด้วยหรือคัดค้านอะไร   มินซังกุง,ชางยา,ซอจังกึมและเยินเซ็งสังสรรค์กัน มินซังกุงรู้ว่าเยินเซ็งได้เข้าเฝ้าพระเจ้าจุงจง แต่กลับไม่กล้าเงยหน้าให้พระองค์ทอดพระเนตร ดังนั้นจึงพานางไปสอนวิธีเอาพระทัยพระเจ้าจุงจง เพื่อให้ให้พระองค์ทรงโปรดปรานนาง

                        คืนเดียวกันนั้นเอง พระเจ้าจุงจงเสด็จมาหาเยินเซ็ง แม้ว่าเยินเซ็งจะมีอาการเคอะเขิน ขณะที่ถวายการปรนนิบัติพระเจ้าจุงจง แต่พระเจ้าจุงจงกลับทรงมีความความคิดว่ามีเยินเซ็งสวยนับเป็นอีกทีหนึ่งที่เยินเซ็งเป็นที่ทรงโปรดของพระเจ้าจุงจง
                        ฮองเฮามีรับสั่งให้ซอจังกึมเข้าเฝ้า พระนางทรงถามซอจังกึมว่าเพราะเหตุใดต้องเสี่ยงตายทายปริศนาไทเฮา ซอจังกึมทูลว่านางต้องการช่วยหมอหลวงซิน ฮองเฮาทรงจำได้ว่าซอจังกึมเคยทำงานในครัวหลวงมาก่อน ฮองเฮารับสั่งกับซอจังกึมต่อไปว่าพระนางนึกถึงฮันซังกุง ซอจังกึมฉวยโอกาสนี้เรียกร้องความเป็นธรรมให้ฮันซังกุง ภายหลังที่ฮองเฮาทรงรับฟังเรื่องราวจากซอจังกึมแล้ว พระนางก็ทรงรู้สึกเหมือนกันว่าที่เป็นเช่นนี้นั้นต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลอย่างแน่ๆ
                        ฮองเฮารับสั่งว่าถูกชะตากับซอจังกึม พระนางทรงรับปากซอจังกึมว่าต่อไปจะหาทางคืนฐานะในวังหลวงให้นางดังเดิม จากนั้นพระนางก็มีรับสั่งให้ซอจังกึมทำของเสวยมาถวายพระนาง นึกไม่ถึงว่ากึมยองนำของเสวยขึ้นมาถวาย ทันใดนั้นเอง ฮองเฮาทรงนึกขึ้นได้ว่าลืมบอกห้องครัวไม่ต้องจัดของขึ้นมาถวาย ซอจังกึมนำของเสวยเผ่านาถวาย กึมยองเห็นฮองเฮาเสวยอย่างสำราญ ทำให้กึมยองต้องยกของเสวยที่นางทำมาถวายกลับไป      กึมยองถามอาเลี่ยว่าต้องการอะไร ลองโยยังไม่ทันตอบคำถามกึมยอง กึมยองบอกอาเลี่ยเล่นงานซอจังกึมตามถนัด
                        เกิดโรคระบาดขึ้นกับชาวเมือง ลองโยอาสาไปทำงานรักษาเพื่อให้สร้างความดีงามความชอบ ต่อมาได้มีนางกำนัลฝึกหัดนางหนึ่งป่วยหนัก ภายหลังที่ลองโยรู้เรื่องนี้แล้ว นางกลับไม่บอกให้ซอจังกึมรู้ ทั้งยังกล่าวหาซอจังกึมว่าเอาแต่ถวายงานรับใช้ฮองเฮา หมอหลวงใหญ่รู้ว่าซอจังกึมขาดงาน ดังนั้นจึงลงโทษซอจังกึมให้ทำงานเบ็ดเตล็ดทั่วไป
                        ชองอุนแป๊ดถามบรรดาหมอหลวงหญิงว่าเพราะเหตุใดไม่ส่งรายงานของแสลงให้ครัวหลวง หมอหลวงหญิงตอบว่าซอจังกึมทำความสะอาดแต่กลับไม่เห็นอะไร ซอจังกึมตอบว่าไม่เห็นรายงาน ทุกคนพากันค้นหาจนในที่สุดก็พบรายงานของแสลงที่มีถึงห้องครัวหลวง ที่แท้ทั้งหมดเป็นความสามารถลองโยที่จ้องเล่นงานซอจังกึม
 
 
 
 
                        ซอจังกึมถูกลองโยให้ร้าย   ด้วยความโกรธจึงสอบถามลองโยว่าทำไมถึงทำกับนางเช่นนี้     ทั้งสองมีปากเสียงกันขึ้นมาในที่สุด ทันใดนั้นเองลองโยก็เหลือบไปเห็นหมอหลวงซิน ดังนั้นนางจึงแสร้งทำเป็นร้องไห้กับซอจังกึม ซอจังกึมกล่าวด้วยความโกรธว่านางไม่มีคุณสมบัติอยู่ในสภาแพทย์อีกต่อไป หมอหลวงซิน ด้ยินเช่นนั้นจึงตัดสินใจย้ายซอจังกึมไปรักษาราษฎร
                        หมอหลวงใหญ่ต้องการให้ซอจังกึมไปรักษาโรคระบาดให้แก่ราษฎรแทนลองโย หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจแล้วค่อยกลับเข้าวังหลวง ถึงแม้ว่าซอจังกึมตระหนักดีว่านางไม่ได้มีความผิดอะไร แต่ก็ไม่มีทางเลือก จำต้องปฏิบัติตามคำสั่ง ที่แท้หมอหลวงใหญ่มีความเชื่อมโยงฉันท์ยก้สาวกับลองโย ลองโยบอกว่าภารกิจของนางเสร็จสิ้นแล้ว ส่วนที่ว่าจะทำอะไรต่อไปเป็นหน้าที่ของหมอหลวงใหญ่ มินจุงโฮก็ได้รับการมอบหมายให้เป็นรองผู้ตรวจดูบัญชี ทั้งมินจุงโฮและซอจังกึมจึงต้องไปทำงานด้วยกัน
                        หมอหลวงใหญ่ให้ซอจังกึมทำงานในห้องยา โดยไม่ต้องรักษาโรคให้ราษฎร ที่แท้นี่เป็นอีกแผนการหนึ่งที่เล่นงานซอจังกึม มินจุงโฮเตรียมตัวเดินทางกลับวังหลวงเพื่อให้แถลงการณ์ว่ามีหมอน้อยเกินไปรักษาโรคให้ประชาชน จำเป็นต้องขอกำลังเพิ่มเติม ทันใดนั้นเอง ทหารได้จับพ่อค้าขายยาชนิดพิเศษได้คนหนึ่ง พ่อค้าให้การว่าซอจังกึมขายยาลูกกลอนให้ตน ผู้ตรวจบัญชีต้องการลงโทษซอจังกึมสถานหนัก โชคดีที่จ้าวฟ่งซื่อเผ่านาพอดี จ้าวฟ่งซื่อกล่าวว่าพ่อค้าขายาได้รับการจ้างวานจากผู้ไม่ประสงค์ดี ด้วยเหตุนี้เองจึงทำให้ซอจังกึมพ้นผิด
                        ลองโยและหมอหลวงฝึกหัดพากันนำยาไปยังสถานที่ที่เกิดโรคระบาด ลองโยรู้เรื่องที่จ้างฟ่งซื่อทำลายแผนการจนพังยับเยิน มินจุงโฮกลับมายังสถานที่เกิดโรคระบาด มินจุงโฮประกาศว่าอำมาตย์โย่วตัดสินใจทิ้งหมู่บ้าน ผู้ตรวจบัญชีกำชับให้หมอฝึกหัดทำงานด้วยความระมัดระวัง อาเลี่ยบอกให้หมอฝึกหัดอื่นๆรู้ว่าจำเป็นที่จะต้องเดินทางกลับในวันรุ่งขึ้น นึกไม่ถึงว่าลองโยสบโอกาสเล่นงานซอจังกึม คราวนี้อาเลี่ยบอกให้ซอจังกึมออกไปซื้อยาที่นอกหมู่บ้าน แล้วค่อยเดินทางกลับเข้าหมู่บ้านในวันรุ่งขึ้น
                        พวกเจ้าหน้าที่พากันออกจากหมู่บ้าน เมื่อซอจังกึมกลับมาที่เมืองพบว่าประชาชนต่างพากันหดหู่ ทำให้นางรู้ว่านางและประชาชนถูกขังอยู่ในหมู่บ้าน บรรดาหมอหลวงนัดแนะสถานที่พบกัน มีเพียงซอจังกึมที่หายไป มินจุงโฮสันนิษฐานว่าซอจังกึมถูกทิ้งไว้ในหมู่บ้าน ดังนั้นจึงย้อนกลับไปที่หมู่บ้านอีกทีเพื่อให้ตามหานา
                        มินจุงโฮรู้ว่าเมื่อกลับเข้าไปในหมู่บ้านและก็จะไม่สามารถออกจากหมู่บ้านได้อีก เพื่อให้ซอจังกึมแล้ว มินจุงโฮยืนกรานว่าจะเข้าไปในหมู่บ้านให้ได้ มินจุงโฮต้องการพาซอจังกึมไปจากหมู่บ้าน นึกไม่ถึงว่ากลับถูกประชาชนล้อมไว้ มินจุงโฮถูกประชาชนรุมรังควานจนได้รับบาดเจ็บ ซอจังกึมเป็นห่วงความปลอดภัยของมินจุงโฮ ดังนั้นจึงรับปากราษฎรว่าจะอยู่ที่หมู่บ้านนี้รักษาประชาชนต่อไป
 
 
                        ราษฎรรู้ว่ามียาน้อยเกินไปที่จะใช้รักษาพวกตน ดังนั้นจึงพากันจับตัวมินจุงโฮมาโดยเดิมทีนั้นคิดระบายความแค้นให้หนำใจ ซอจังกึมอธิบายให้ราษฎรฟังว่ามีเพียงมินจุงโฮคนเดียวเท่านั้นที่สามารถออกไปหายามาได้ ภายหลังที่ราษฎรได้ยินเช่นนั้นแล้ว จึงให้เวลาแก่มินจุงโฮหนึ่งวัน มิฉะนั้นแล้วจะฆ่าซอจังกึม
                        ซอจังกึมบอกสถานที่ซื้อยาให้มินจุงโฮ ที่จริงแล้วซอจังกึมรู้ว่าร้านยานั้นถูกปล่อยร้างแล้ว การที่นางทำเช่นนี้นั้นเพราะต้องการให้มินจุงโฮออกจากเมืองไปอย่างปลอดภัย ซอจังกึมรักษาประชาชน เพราะเหตุว่านางหักโหมจนเกินไปจึงล้มป่วยลง โอดึมโฮเชื่อว่ามินจุงโฮหายไปจากการหลบหนี     พวกหมอหลวงต่างคิดว่าซอจังกึมจงใจหลบหนี ลองโยนำเรื่องราวทั้งหมดรายงานต่อกึมยองโดยรับรองว่าซอจังกึมจะไม่มีวันได้กลับเผ่านาในวังหลวงได้อีก กึมยองถามลองโยว่าอยากได้อะไรเป็นการชดเชย อาเลี่ยกลับหึกเหิมอยากได้ร้านยาทั้งหมดของแชปันซุก
                        มินจุงโฮไม่กลับเผ่านาในหมู่บ้านเสียที ทำให้ราษฎรเคียดแค้นมาก ดังนั้นจึงจับซอจังกึมขังไว้ในโกดัง จากนั้นเผาโกดังนั้น ซอจังกึมซึ่งอยู่ในโกดังนั้นหมดสติไปในที่สุด… มินจุงโฮรีบรุดกลับมาที่หมู่บ้านและได้ช่วยชีวิตซอจังกึมไว้จนพ้นจากอันตราย ในที่สุดซอจังกึมก็ฟื้นได้สติขึ้นมา ทั้งสองดีใจมากที่พบกันอีกที
                        มินจุงโฮและซอจังกึมพากันปลอบราษฎร จังด๊อกเสี่ยงอันตรายบุกเข้าหมู่บ้าน จากนั้นนางก็ช่วยรักษาโรคให้ประชาชน จังด๊อกพบว่าโรคที่ประชาชนเป็นนั้นไม่ได้เป็นโรคติดต่อ ซอจังกึม,จังด๊อกและมินจุงโฮพากันค้นหาสาเหตุของโรค ในที่สุดก็พบว่ามีสาเหตุมาจากพืชผักเน่าจนทำให้ประชาชนได้รับพิษกันไปทั่ว
                        หมอหลวงชองบอกกับหมอหลวงใหญ่ว่าจำเป็นจะต้องเกิดเหตุขึ้นกับซอจังกึมอย่างแน่ๆ ทำให้นางไม่สามารถกลับเข้าวังหลวงได้ ภายหลังที่ซอจังกึมและจังด๊อกรู้สาเหตุที่ทำให้ราษฎรเป็นโรคและจัดยารักษาราษฎร ทำให้ราษฎรที่ป่วยอยู่หายเป็นปกติ ซอจังกึมและมินจุงโฮออกไปสำรวจสวนผักใกล้เคียง   ซอจังกึมพบว่าผักสดที่ปลูกไว้สำหรับส่งให้วังหลวงนั้นเป็นโรค ภายหลังที่ล่วงรู้เช่นนี้แล้ว   ซอจังกึมจึงชักชวนมินจุงโฮกลับไปรายงานเรื่องนี้ให้วังหลวงรับรู้
                        แต่น่าเสียดายที่เมื่อทั้งสองกลับถึงวังหลวงกลับพบว่าทั้งสองถูกออกจากราชการ ซอจังกึมแถลงการณ์ว่าการที่ราษฎรเป็นโรคนั้นมีสาเหตุมาจากผักเน่า แต่แชซังกุงกลับไม่เชื่อคำพูดของซอจังกึม นางกล่าวว่าเรื่องนี้นางจะรับผิดชอบเอง
 
 
                        บรรดาหมอหลวงพากันประชุมเรื่องโรคระบาดที่เกิดขึ้น หมอหลวงชองและโอดึมโฮยอมรับว่าคำพูดของซอจังกึมเป็นความจริง แต่แชซังกุงกลับไม่เชื่อคำพูดของซอจังกึม    มินจุงโฮได้ยินเช่นนั้นจึงท้าให้แชซังกุงกินผักที่เป็นสาเหตุของโรค แชซังกุงต้องการพิสูจน์ว่าคำพูดของซอจังกึม ไม่เป็นความจริง ดังนั้นจึงกินผักนั้นเข้าไป วันรุ่งขึ้น แชซังกุงก็ล้มป่วยลง
                        ซอจังกึมรักษาแชซังกุง กึมยองต้องการขับไล่ไสส่งซอจังกึมออกจากวังหลวง ซอจังกึมถามกึมยองว่ากลัวอะไร แชซังกุงต้องการพิสูจน์ว่านางทำอะไรตรงไปตรงมา ดังนั้นจึงยอมรับการรักษาจากซอจังกึม ขณะที่ซอจังกึมกำลังฝังเข็มให้แชซังกึมอยู่นั้นเอง ซอจังกึมก็หวนนึกถึงการตายของแม่และฮันซังกุง ทำให้ซอจังกึมลังเลว่าจะฝังเข็มช่วยชีวิตหรือฆ่าแชซังกุงดีหรือเปล่า แต่ในที่สุดซอจังกึมก็ตัดสินใจฝังเข็มช่วยชีวิตแชซังกุง
                        ภายหลังที่พระเจ้าจุงจงทรงทราบรู้ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ได้เกิดจากโรคระบาด ทำให้พระองค์เบาพระทัย โอดึมโฮฉวยโอกาสนี้กราบทูลถึงความผิดของมินจุงโฮ ในที่สุดมินจุงโฮก็ต้องออกจากราชการ ภายหลังที่จังด๊อกรู้ว่าเกิดเหตุขึ้นกับมินจุงโฮแล้ว นางก็นำเรื่องนี้ไปบอกไต้เท้าเซิน ไต้เท้าเซินถวายฏีกา กราบทูลความจริงต่อพระเจ้าจุงจง พระเจ้าจุงจงทรงกริ้วมากเมื่อรู้ความจริง พระองค์ทรงตำหนิโอดึมโฮที่ให้ร้ายมินจุงโฮ พระเจ้าจุงจงเห็นมินจุงโฮมีความชอบจึงมีรับสั่งเรียกมินจุงโฮเข้าเฝ้า
                        หมอหลวงหญิงถามซอจังกึมและลองโยถึงเรื่องการออกจากหมู่บ้านนั้นได้มีการนัดแนะกันอย่างไร ทั้งสองกลับพูดไม่ตรงกัน ลองโยกล่าวกับหมอหลวงทั้งหลายว่านางไม่สามารถร่วมงานกับซอจังกึมได้ หมอหลวงใหญ่จึงมีคำสั่งย้ายซอจังกึม ขณะที่ซอจังกึมกำลังตระเตรียมออกเดินทางนั่นเอง มินจุงโฮกลับบอกให้นางไม่ต้องไป ที่แท้มินจุงโฮได้เลื่อนตำแหน่งสูงขึ้นโดยมาดูแลบรรดาหมอหลวงทั้งหลาย ด้วยเหตุนี้เองจึงทำให้ซอจังกึมอยู่ในวังหลวงต่อไปได้ แต่การที่มินจุงโฮคอยปกป้องซอจังกึมนี้เองทำให้บรรดาหมอหลวงต่างสงสัยว่ามินจุงโฮและซอจังกึมต้องมีความข้องเกี่ยวกันเป็นพิเศษอย่างแน่ๆ
                        แชซังกุงรู้จากอาเลี่ยว่ามินจุงโฮปกป้องซอจังกึมจนทำให้นางสามารถอยู่ในวังหลวงได้ต่อไป แชซังกุงมอบของที่ลองโยต้องการให้นางเพื่อให้ให้ลองโยภักดีต่อนางต่อไป อีกด้านหนึ่งนั้น   ดังดึ้กดูบอกซอจังกึมว่าเยินเซ็งตั้งครรภ์แล้ว
                        ยองโนเป็นตัวแทนแชซังกุงไปเยี่ยมเยียนเยินเซ็ง เยินเซ็งฝากให้ยองโนไปบอกแชซังกุงว่านางต้องการยกตำแหน่งให้แก่มินซังกุง มินซังกุงซาบซึ้งใจมากที่เยินเซ็งมีน้ำใจต่อนาง ฮองเฮาตัดสินใจพระทัยเลื่อนตำแหน่งเยินเซ้งเป็นซูหยวนเหนียงเหนียง ซอจังกึมนำข่าวดีนี้ไปบอกเยินเซ็ง ทุกคนต่างพากันดีใจกับเยินเซ็ง    แชซังกุงไม่พอใจที่เยินเซ็งได้รับการแต่งตั้งให้เป็นซูหยวนเหนียงเหนียง ในที่สุดแผนการอันชั่วร้ายของแชซังกุงก็ปรากฏออกมา….
 
 
                        กึมยองได้รับมอบหมายให้ดูแลเรื่องอาหารให้เยินเซ็ง เพราะเหตุว่ารสปากของเยินเซ้งเปลี่ยนไป กึมยองจึงต้องตระเตรียมอาหารหลายอย่างให้เยินเซ็ง ในงานฉลองที่เยินเซ็งได้เลื่อนขึ้นเป็นซูหยวนเหนียงเหนียง แชซังกุงถวายการเคารพเยินเซ็ง เยินเซ็งพูดว่าถ้าหากชองซังกุงได้เห็นภาพนี้ เชื่อว่านางต้องสะใจอย่างแน่ๆ แชซังกุง,แชปันซุกและกึมยองต่างพากันคิดแผนเล่นงานเยินเซ็งให้นางแท้งก์ลูกให้ได้
                        ซอจังกึมได้รับการแต่งตั้งให้เป็นหมอหลวง นางได้รับมอบหมายให้ถวายการดูแลฮองเฮา ส่วนอาเลี่ยได้รับมอบหมายให้ดูแลเยินเซ็ง หมอหลวงคนอื่นๆต่างพากันเห็นอกเห็นใจอาเลี่ย ทุกคนปักใจว่าซอจังกึม อาศัยบารมีของมินจุงโฮ ทำให้นางมีวันนี้
                        แชซังกุงบอกให้ลองโยหาทางทำให้เยินเซ็งแท้งก์ลูก ซอจังกึมเห็นอาเลี่ยดูแลเยินเซ็งอย่างดี โดยเตรียมอาหารนานาชนิดให้นาง ทำให้ซอจังกึมเบาใจ
                        เยินเซ็งบอกอาเลี่ยว่านางปวดศีรษะ ทั้งหูของนางก็รู้สึกมีเสียงแว่วๆดังขึ้นมา ลองโยบอกว่าการที่เยินเซ็งรู้สึกเช่นนี้นั้นอาจมีสาเหตุมาจากเลือด ซึ่งจะเป็นมากในผู้หญิงที่กำลังตั้งครรภ์ ซอจังกึมฉวยโอกาสที่ลองโยไม่อยู่ เข้าไปเยี่ยมเยินเซ็ง เยินเซ็งมีท่าทีไม่ค่อยสบายใจ ต่อเนื่องมาจากแม่ของนางต้องตายเพราะคลอดนาง ซอจังกึมถามเยินเซ็งว่าเป็นอย่างไรบ้าง จากนั้นซอจังกึมก็ตรวจชีพจรให้เยินเซ็งพบว่านางไม่ได้มีปัญหาด้านเลือดเป็นเพียงร้อนในเท่านั้น
                        ซอจังกึมขอคำแนะนำจากอาจารย์ซินว่าถ้าหากหญิงมีครรภ์เป็นร้อนในแล้วกินอาหารมันๆเข้าไปจะเป็นอย่างไรบ้าง อาจารย์ซินบอกว่าจะมีอันตรายทั้งแม่และลูกได้ ซอจังกึมรู้เช่นนั้นจึงปักใจว่าต้องเป็นความสามารถของลองโยอย่างแน่ๆ อาจารย์ซินสั่งให้หมอหลวงไปตรวจอาการให้เยินเซ็ง ทุกคนต่างออกความเห็นเป็นเสียงเดียวกัน อาจารย์หลี่ตำหนิลองโยที่คิดร้ายต่อเยินเซ็ง ลองโยยืนกรานว่าไม่ได้มีเจตนาร้ายต่อเยินเซ็ง อาจารย์ซินสั่งพักงานลองโย แต่หมอหลวงใหญ่กลับออกหน้าปกป้องลองโย
                        ซอจังกึมเตือนลองโยว่าอย่าได้คิดร้ายต่อคนอื่น รวมทั้งฝากนางไปบอกแชซังกุงด้วย นางไม่มีวันยอมให้รังแกง่ายๆ ซอจังกึมบอกมินซังกุงว่าเยินเซ็งร้อนใน เพราะว่าลองโยถูกแชซังกุงบงการให้นางให้ร้ายเยินเซ็งโดยให้เยินเซ็งกินของแสลง ซอจังกึมกำชับให้ชางยาและมินซังกุงเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ และคอยดูแลเยินเซ็งให้ดี ซอจังกึมพูดกับมินจุงโฮว่านางเกรงว่าจะมีคนพลอยเดือดร้อนเพราะนาง ดังนั้นจึงบอกให้มินจุงโฮสืบหาสาเหตุที่พระเจ้าจุงจงทรงประชวรในเวลานั้นออกมาให้ได้โดยเร็ว ซอจังกึมต้องการเข้าไปค้นประวัติการประชวรของพระเจ้าจุงจงในห้องอักษร น่าเสียดายที่มีเวรยามแน่นหนา ซอจังกึมเห็นเช่นนั้นจึงวิงวอนจากต้นเครื่องหลวงและชองอุนแป๊ด แต่ทั้งสองกลับปฏิเสธไม่ให้ความช่วยเหลือซอจังกึม

You may also like